![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/07\/CMS_Allemeersch_Sereni-1440x960.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/div>\n\n \u2018Ons werk is de laatste jaren veel dankbaarder geworden\u2019, zeggen Sereni-uitvaartondernemers Marie-Ann Vanrafelghem en Kristof Allemeersch. Na de dood van twee van hun kinderen hechten ze nog meer belang aan een warme, persoonlijke aanpak.<\/p>\n
Op een bijzettafel in de onthaalruimte van hun uitvaartcentrum in Eernegem, bij Brugge, ligt onder een doos wegwerpzakdoekjes en\u00a0een flesje handgel een stapel kinderboeken. Derk Das blijft bij ons van Susan Varley, Het komt goed van Toon Tellegen en De oude\u00a0olifant van Laurence Bourguignon. Terwijl ze door nog een ander kinderboek over afscheid bladert, Kikker en het vogeltje van Max Velthuijs, vertelt Marie-Ann Vanrafelghem dat de boeken erg populair zijn bij de jongste kinderen die hier over de vloer komen.<\/p>\n
\u2018Maar ook bij oudere kinderen vallen ze in de smaak\u2019, zegt Marie-Ann. \u2018Onze dochter Jill was 16 toen ze De oude olifant las en ze kreeg meteen tranen in haar ogen.\u2019<\/p>\n
Elf jaar werken Marie-Ann en haar man Kristof nu als begrafenisondernemer. Ze hebben twee uitvaartcentra \u2013 een zaak in Eernegem en een andere in het nabijgelegen Aartrijke, met een eigentijdse aula \u2013 en weten uit eigen ervaring hoeveel troost de boekjes kunnen brengen.<\/p>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/07\/CMS_Allemeersch_Sereni_03-960x1440.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/div>\n\n Dankbaarder dan vroeger<\/h2>\n
Marie-Ann en Kristof leerden elkaar in 2007 kennen. Zij was kleuterleidster, hij eigenaar van dertig serviceflats. Daarnaast stak Kristof vaak een handje toe bij een begrafenisondernemer in de buurt en zo welde een nieuwe toekomstdroom op. \u2018Ik kom uit een familie van ondernemers\u2019, zegt Kristof. \u2018En ik had helemaal geen problemen om met dode mensen om te gaan. Dus begon ik te denken of ik niet beter zelf een uitvaartonderneming kon opstarten?\u2019<\/p>\n
Marie-Ann was het idee genegen en na een opleiding van twee jaar begonnen ze hun uitvaartcentrum in Aartrijke. Nog op de openingsavond rinkelde de telefoon al: een dorpsgenote was overleden.<\/p>\n
Kristof:<\/strong> \u2018Met knikkende knie\u00ebn haalden we onze lijkwagen uit de garage. Opeens moesten we alles wat we geleerd hadden in het echt gaan toepassen.\u2019<\/p>\n Marie-Ann:<\/strong> \u2018Gelukkig hadden we allebei ervaring in de sociale sector. Het was meteen duidelijk dat het contact met de families ons goed zou liggen.\u2019<\/p>\n Sinds die eerste overledene is hun baan flink ge\u00ebvolueerd. Er kwamen veel taken bij, zoals het drukken van gedachtenisprentjes.<\/p>\n \u2018Vroeger besteedden we al het drukwerk uit aan een lokale drukker, nu doen we het zelf\u2019, zegt Kristof. \u2018Voor hen is het onbegonnen werk om 24\/7 bereikbaar te zijn, maar voor ons is dat normaal.\u2019<\/p>\n Nabestaanden willen ook meer inbreng dan vroeger en zijn vaak erg punctueel, merken Marie-Ann en Kristof. Deze persoonlijke en jongere aanpak trekken ze door in de diensten die ze organiseren in hun aula in Aartrijke. Samen met de familie zoeken ze naar de geschikte muziek, die aansluit bij de smaak van de overledene, foto\u2019s worden in een filmpje geplaatst, familieleden kunnen zelf een tekst schrijven die wordt voorgelezen, kindertekeningen worden geprojecteerd of op het gedachtenisprentje afgedrukt.<\/p>\n \u2018Alles is nu veel warmer en intenser dan vroeger\u2019, zegt Marie-Ann. \u2018Het betekent wat meer werk voor ons, maar op die manier is het veel dankbaarder.\u2019<\/p>\n Al blijft de modale Vlaming doorgaans nog altijd ingetogen in de rouw, keert hij in zichzelf bij groot verlies. Zeker in vergelijking met andere, meer extraverte culturen, weten ook Marie-Ann en Kristof intussen. Ze begeleidden al meermaals een uitvaart van een ander geloof of een andere cultuur. \u2018Dan leven we ons met veel respect in hun afscheidsrituelen in\u2019, zegt Kristof. \u2018Ook als afscheidnemen voor hen meer feestvieren is.\u2019<\/p>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n Op de kast in het bureau van Marie-Ann en Kristof zijn twee foto\u2019s te zien. Links straalt een jonge vrouw met een roos bloesje aan, rechts een witblond meisje met een hoedje op haar hoofd. Het zijn Jill en Axelle, dochters van Marie-Ann en Kristof, elk uit een vorige relatie.<\/p>\n Onschuldige familiekiekjes die stralen van de levenslust, maar ze staan hier natuurlijk niet zomaar. Jill stierf op 7 augustus 2012, ze was net 19 geworden. Axelle vier jaar later, op 12 september 2016, ze maakte nog net haar elfde verjaardag mee. Tot de vele mensen die Marie-Ann en Kristof de voorbije jaren hebben begraven, behoorden ook twee van de vier kinderen uit hun nieuw samengesteld gezin. \u2018Jill is gestorven aan een dubbele klaplong\u2019, zegt Marie-Ann. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis voor een kleine ingreep, maar nog voor de operatie begon liep het fout en na \u2018een opeenvolging van medische fouten bij het toedienen van de anesthesie\u2019 overleed Jill in enkele seconden tijd.<\/p>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n Aansluitend vertelt Kristof over het overlijden van Axelle, zijn \u2018kleinste meid\u2019 die zo van voetbal hield. \u2018Samen met het hele gezin brachten we enkele weken vakantie door in Zuid-Afrika\u2019, begint hij. \u2018Axelle werd er ziek en het virus moet heftig geweest zijn, want achteraf bleek dat het een ontsteking op haar hartspier veroorzaakte. Alleen een harttransplantatie kon haar redden en Axelle kwam helemaal bovenaan de donorlijst te staan. Maar ze verzwakte snel, ook al deden de artsen in het UZ Gent er alles aan om haar er weer bovenop te halen. De dag dat ze in een comateuze slaap zou worden gebracht had ik nog een uitvaart in de kerk. De familie had een liedje van K3 gekozen, Wanneer zie ik jou terug mijn engeltje<\/em>. Uiterlijk leek ik sto\u00efcijns, maar van binnen was ik kapot. Uiteindelijk beslisten de dokters dat we de beademing, de hartmachine en alle andere apparatuur moesten stilleggen. Het baatte niet meer. Axelle werd in een witte kist begraven, ook al had ze zelf lachend om een oranje kist gevraagd, nadat Jill was begraven in een roze kist. Achteraf hebben we spijt dat we dit niet gerealiseerd hebben voor haar.\u2019<\/p>\n Sinds de dood van hun kinderen hechten Marie-Ann en Kristof nog meer belang aan een warme, persoonlijke aanpak in hun twee Kristof:<\/strong> \u2018We weten nu helaas maar al te goed wat het is, iemand verliezen. Dat helpt om hier met de mensen om te gaan. Iedereen in de streek kent ons verhaal, ze tonen altijd veel medeleven als ze hier zijn om hun overleden dierbare te groeten.\u2019<\/p>\n Marie-Ann:<\/strong> \u2018Maar echt emotioneel gaan we ons nooit gedragen. We praten over Jill en Axelle, maar pas als we thuis zijn, na het werk, laten we de emoties toe. Overdag blijven we professioneel.\u2019<\/p>\n Kristof:<\/strong> \u2018Het lastigst zijn de rustige periodes. Zolang we veel werk hebben denken we niet te vaak aan ons verdriet.\u2019<\/p>\n Marie-Ann:<\/strong> \u2018Op een wat rustigere dag kijken we wel in de fotoboeken en praten we over hoe het nu zou zijn, of we gaan naar de begraafplaats met bloemen. Dan laten we het verdriet even keihard toe.\u2019<\/p>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n Aan stoppen hebben Marie-Ann en Kristof\u00a0naar eigen zeggen nooit gedacht. Daarvoor is\u00a0deze stiel hen te dierbaar. \u2018We gaan een week\u00a0op pad met de families en na die week behoor\u00a0je als het ware tot die familie\u2019, zegt Marie-Ann.\u00a0\u2018Je deelt veel emoties en verhalen met elkaar,\u00a0je leert ook snel hoe de familie in elkaar\u00a0zit. Het is een voorrecht om hen te mogen Een familie bijstaan die net een kind heeft\u00a0verloren is vanzelfsprekend zwaar voor de\u00a0twee begrafenisondernemers. Maar juist door\u00a0hun eigen verdriet begrijpen ze de getroffen\u00a0ouders en grootouders naar eigen zeggen\u00a0beter, en kunnen ze een luisterend oor zijn. Muziek brengt steun, vooral voor\u00a0Marie-Ann. Op het gedachtenisprentje van\u00a0Jill drukten ze niet voor niets de naar het\u00a0Nederlands vertaalde tekst van een popsong\u00a0van Beyonc\u00e9 af, I was here. En nog elke\u00a0verjaardag of sterfdatum maakt Marie-Ann\u00a0een filmpje met gepaste muziek en beelden,\u00a0dat ze op Facebook plaatst.<\/p>\n Ook een lezing van psychiater Uus Knops\u00a0bracht troost. Daar hoorde Marie-Ann voor\u00a0het eerst over \u2018het eiland van geluk\u2019 en \u2018het\u00a0eiland van verdriet\u2019, en sindsdien laveert ze\u00a0in haar denkbeeldige kano tussen beide\u00a0uiteenlopende emoties. Met de jaren lukt\u00a0het peddelen beter, al blijven verjaardagen\u00a0lastig en komt er elke dag wel een herinnering voorbij. \u2018In het begin zat ik vooral op het\u00a0eiland van verdriet\u2019, zegt ze. \u2018Nu vaar ik in het\u00a0midden en probeer ik steeds langer op het\u00a0eiland van geluk te blijven zitten.\u2019\u00a0Wat meer aandacht voor rouw bij\u00a0begrafenisondernemers zou misschien welgekomen zijn, vertellen Marie-Ann en Kristof\u00a0nog. En ook voor rouw bij jonge kinderen, na\u00a0de dood van hun mama of papa.<\/p>\n Vandaar de kinderboeken in de onthaalruimte van hun uitvaartcentrum. Via kikkers,\u00a0olifanten, dassen, krekels en mieren willen\u00a0Marie-Ann en Kristof rouw bespreekbaar\u00a0maken.\u00a0\u2018Zoals wij met onze kinderen gedaan\u00a0hebben na de dood van Jill en Axelle\u2019,\u00a0zeggen ze.<\/p>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/07\/CMS_Allemeersch_Begrafenis01-1440x960.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/div>\n\n Wanneer zie ik jou terug?<\/h2>\n
![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/08\/CMS_Allemeersch_Kind-960x1440.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/div>\n\n
\nuitvaartcentra.<\/p>\n![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/08\/CMS_Allemeersch_Kind2-960x1440.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/div>\n\n Eilanden van geluk en verdriet<\/h2>\n
\nhelpen op zo\u2019n moeilijk moment in hun leven.\u2019<\/p>\n
![\"Rouwen](\"https:\/\/www.touche.be\/app\/uploads\/sites\/68\/2022\/08\/Kinderboeken-1300x860.jpg\" "\\"Rouwen")
<\/a>\n <\/div>\n